De meeste slechte quizvragen zijn niet fout. Ze zijn oneerlijk — zo geformuleerd dat iemand die de stof écht kent, hem toch fout beantwoordt, omdat de vraag zorgvuldig lezen test in plaats van het onderwerp. Die faalmodus is erger voor een tol dan voor een spel, want bij een spel is een verloren punt een schouderophaal, en bij een tol is een verloren punt op een technisch mankement een reden om de blokkeerder uit te schakelen. We hebben regels geschreven om dat te voorkomen.
Eén feit, één vaardigheid
Elke vraag verdient zijn plek door precies één ding te testen. Niet "noem het jaar en de generaal en de uitkomst" gestapeld in één meerdelige vraag die eigenlijk drie vragen is in een lange jas — één schoon feit of één schone vaardigheid, zodat een fout antwoord je iets specifieks vertelt in plaats van "ergens in die stapel dingen ging het mis". Een vraag die je fout hebt, vertelt je precies waar je opnieuw naar moet kijken. Een vraag die vier dingen tegelijk test, geeft je alleen een vaag onbehaaglijk gevoel.
Geen strikvragen
Dubbele ontkenningen, "welke van de volgende is NIET" verstopt in een muur van soortgelijk klinkende opties, antwoorden die afhangen van een komma — niets van dat alles. Een vraag die geschreven is om verkeerd gelezen te worden, is niet moeilijker, hij is gewoon gemener, en gemeenheid leert niets terug. Als een vraag goed beantwoorden vereist dat je de zin twee keer ontleedt, moet de zin herschreven worden, niet de lezer.
Geen trivia om de trivia zelf
Er bestaat een specifiek soort vraag die alleen bestaat om obscuur te zijn — een voetnootdatum, een naam die niemand ooit weer nodig heeft, correct maar zinloos. Hij is makkelijk te schrijven, want "moeilijk te weten" en "waard om te weten" worden voortdurend door elkaar gehaald, en slechts één van de twee hoort thuis in een bank die je geacht wordt iets na te laten. We stellen liever iets wat je nog wél zult gebruiken dan iets wat alleen bewijst dat je ooit één heel specifieke alinea hebt gelezen.
Waar we nog niet zeker van zijn
Tien vragen per onderwerp is niet veel ruimte om één feit, één vaardigheid, netjes te testen, zonder telkens dezelfde soort vraag te herhalen met verwisselde getallen. Sommige onderwerpen redden dat prima. Andere beginnen bij vraag acht al dun te voelen, en we denken niet dat ze opvullen met een strikvraag alleen om een rond getal te halen de juiste afweging is — een onderwerp met negen eerlijke vragen wint het van een onderwerp met tien waarvan de tiende een addertje onder het gras is. We zoeken nog uit waar die grens precies ligt.