Elke app-blokkeerder verkoopt dezelfde belofte en verschilt alleen in de tol die hij heft. Sommige heffen tijd: kom over twintig minuten terug. Sommige heffen een wachtwoord dat je aan een vriend gaf. Eén heft push-ups. Wij heffen drie vragen.
Die keuze klinkt als een gimmick totdat je kijkt naar wat een tol eigenlijk moet doen. Hij moet traag genoeg zijn om de reflex te breken, goedkoop genoeg zodat je de app niet donderdag alweer verwijdert, en — het deel dat bijna iedereen overslaat — hij moet iets achterlaten.
Fysieke wrijving kost je de kamer
Tien push-ups om een feed te ontgrendelen is een geweldige demo en een slechte dagelijkse gewoonte. Je kunt het niet doen in een trein, op kantoor, in een wachtkamer, of in iets anders dan losse kleding. Dus de tol wordt niet betaald — hij wordt omzeild. De blokkeerder wordt "alleen voor vandaag" uitgeschakeld, en de eerlijke versie van die zin is dat het product iets vroeg wat de dag niet kon geven.
Een vraag reist mee. Hij werkt staand, zittend, in het openbaar, om 6 uur 's ochtends, in een rij. Een paar minuten nadenken is een valuta die je altijd bij je hebt.
Een tol die je mag houden
Tijdgebaseerde blokkades geven je niets terug. Je wacht, je wint niets, en het wachten leert je stilletjes dat de app een obstakel is in plaats van een keuze. Wrok is een slechte basis voor een gewoonte die je een jaar lang zou moeten volhouden.
Een vraag keert dat om. Je let op en je vertrekt met iets: het kookpunt van stikstof, wie de Vrede van Westfalen ondertekende, wat een hash-botsing is. Twintig ontgrendelingen per dag is een vreemd ding om trots op te zijn. Zestig feitjes per dag niet.
Waarom een leraar, en waarom deze
We hadden ook een simpele vraagkaart kunnen uitbrengen. In plaats daarvan bouwden we een klaslokaal en zetten Mr. Grummel erin, omdat de tol een personage nodig heeft om memorabel te zijn en een beetje grappig. Hij tikt op het bord terwijl jij talmt. Hij wordt zichtbaar geïrriteerd na drie foute antwoorden. Hij breekt zijn aanwijsstok als je hem echt op de proef stelt. Niets daarvan verandert het mechanisme — alles daarvan bepaalt of je de app morgen weer opent.
Irritatie is het punt. Geen straf — het verschil doet ertoe. Hij is teleurgesteld zoals een fatsoenlijke leraar teleurgesteld is: kort, en dan stelt hij je een andere vraag.
Waar we nog niet zeker van zijn
Cognitieve tollen hebben een faalmodus: als de vragen te makkelijk zijn, worden het tikjes, en als ze te moeilijk zijn, klik je woedend door naar je telefooninstellingen. Moeilijkheidsgraad is het hele product, en het is het ding dat we altijd zullen blijven herschrijven. De kennisboom bestaat zodat de volgende vraag één stap is vanaf waar je daadwerkelijk staat — geen willekeurig feitje gericht op niemand.
Heb je een onderwerp waarover je daadwerkelijk overhoord zou willen worden, lever dan een aanvraagbriefje in. Hij leest ze.