In 1956 publiceerde psycholoog George Miller een artikel met een titel die zou uitgroeien tot een van de meest geciteerde uitspraken in de psychologie: "The Magical Number Seven, Plus or Minus Two". Het beschreef de schijnbare grens aan hoeveel losse items iemand in zijn werkgeheugen kan vasthouden — de mentale werkruimte die wordt gebruikt om informatie gedurende korte periodes bewust vast te houden en te bewerken, te onderscheiden van langetermijngeheugenopslag. Later onderzoek heeft Millers schatting aanzienlijk naar beneden bijgesteld, en hoe meer het is bestudeerd, hoe kleiner het werkelijke getal blijkt te zijn.
De truc die het oorspronkelijke getal opblies: chunking
Millers oorspronkelijke schatting van zeven items blijkt sterk af te hangen van "chunking" — het mentaal groeperen van losse stukjes informatie tot grotere, betekenisvolle eenheden. Een tiencijferig telefoonnummer is werkelijk tien losse cijfers, maar iemand die bekend is met netnummers houdt geen tien onafhankelijke items in zijn werkgeheugen vast; hij houdt iets vast dat dichter bij drie of vier betekenisvolle chunks ligt (netnummer, centrale, lijnnummer), die elk op hun beurt weer meerdere cijfers kunnen bevatten. Millers getal van zeven weerspiegelde deze chunking-capaciteit meer dan het de werkelijke grens weerspiegelde op echt onafhankelijke, ongegroepeerde items — en dat onderscheid doet er enorm toe, want chunking laat het werkgeheugen in feite meer ruwe informatie proppen in hetzelfde kleine aantal "vakjes" door op eerdere kennis te leunen om die te comprimeren.
Cowans herziening: dichter bij vier, niet zeven
Het invloedrijke latere werk van psycholoog Nelson Cowan betoogde dat, zodra je corrigeert voor chunking en andere strategieën (zoals informatie hardop of inwendig herhalen, waardoor je haar in feite ververst voordat ze vervaagt), de werkelijke kerncapaciteit van het werkgeheugen voor echt onafhankelijke items dichter bij ongeveer vier ligt, niet zeven — een getal dat tegenwoordig in de cognitieve psychologie breed wordt aangehaald als een nauwkeurigere schatting van de werkelijke ruwe opslagcapaciteit van de geest. Dit kleinere getal heeft praktische gevolgen die ver buiten de psychologielaboratoria reiken: interfaceontwerpers proberen bijvoorbeeld over het algemeen te vermijden dat gebruikers meer dan een klein handjevol losstaande stukjes informatie tegelijk in gedachten moeten houden, precies omdat de ruwe capaciteit van het werkgeheugen zo beperkt is, hoe slim informatie ook wordt gechunkt en georganiseerd om daaromheen te werken.
Waar we nog niet zeker van zijn
Dat de capaciteit van het werkgeheugen werkelijk beperkt is, en dat chunking de effectieve capaciteit betekenisvol vergroot, zijn beide goed gerepliceerde bevindingen — dit staat niet serieus ter discussie. Wat wél actiever wordt betwist, is de precieze aard van de onderliggende grens zelf: of het werkgeheugen meer functioneert als een vast aantal losse "vakjes" die elk één chunk kunnen bevatten, of meer als een continu deelbare pool van beperkte aandachtsbronnen die dunner over meer items kan worden uitgesmeerd, met minder precisie per item. Verschillende experimentele paradigma's hebben bewijs opgeleverd dat elk model ondersteunt, en cognitief psychologen hebben nog geen volledige consensus bereikt over welk raamwerk nauwkeuriger beschrijft wat er daadwerkelijk in het brein gebeurt.
Dit valt onder Aandacht & Werkgeheugen, een van zeven onderwerpen binnen Cognitieve Psychologie, een van vier domeinen binnen Psychologie, een van zeventien vakken waarop de app je kan overhoren.