Każdy post na tym blogu ma na marginesie małą postać Mr. Grummela. Przewijaj równomiernie, a będzie kiwał głową w rytm. Przestań przewijać na pół minuty, a zasypia, a nad nim unoszą się litery chrapania. Przewijaj wystarczająco szybko, wystarczająco długo, a przestaje kiwać głową i zaczyna wyglądać na zirytowanego. Nic z tego nie jest ozdobą doklejoną później – to jeden nasłuchiwacz przewijania, który wykonuje arytmetykę na pozycji przewijania i zegarze, i mapuje cztery proste wyniki na klasę nastroju.
Jedyne dwie liczby, jakie faktycznie ma
Każde zdarzenie przewijania przekazuje nasłuchiwaczowi dwie rzeczy: o ile przesunęła się strona od ostatniego zdarzenia i ile czasu minęło. Podziel jedno przez drugie, a dostaniesz prędkość w pikselach na sekundę. To cały sensor. Nie wie, gdzie są twoje oczy, czy jesteś przy tym akapicie czy trzy dalej, ani czy w ogóle czytasz, czy tylko trzymasz stronę w bezruchu, myśląc o czymś innym – wie tylko, jak szybko dokument przewinął się pod stałym oknem widoku, co jest zastępczym wskaźnikiem uwagi i niczym więcej.
Z tej jednej liczby wynikają trzy zachowania. Przewijaj normalnie, a przez chwilę po każdym zdarzeniu kiwa głową, wracając do bezruchu po dziewięciu dziesiątych sekundy bez dalszego przewijania – wystarczająco, żeby czytać się jako „nadążam”, bez drgania przy każdym pikselu. Przestań przewijać całkowicie, a po trzydziestu sekundach ciszy zasypia; przewiń ponownie, a budzi się z podskoku, na chwilę zmieniając nastrój na zaskoczony, zanim wróci do swojej zwykłej surowości. Popchnij prędkość powyżej mniej więcej 1500 pikseli na sekundę i utrzymaj ją tak przez ponad pół sekundy, a odczyta to jako pobieżne przeglądanie, a nie czytanie – kiwanie głową ustaje, robi się zirytowany, i ten werdykt trzyma się przez dwie i pół sekundy, zanim jest gotów go ponownie rozważyć, więc jeden nerwowy gest przewijania nie może przełączać go tam i z powrotem w każdej klatce.
Jedna nagroda zbudowana na tym wszystkim
Na tym samym elemencie oparty jest drugi, prostszy mechanizm: obserwator przecięcia (intersection observer) pilnujący zamykającego wezwania do działania posta, tego zaraz pod ostatnim akapitem. W chwili, gdy czterdzieści procent tego bloku po raz pierwszy wjeżdża w pole widzenia, dostarcza mały aprobujący gest – nie za ukończenie posta, dokładnie rzecz biorąc, bo sensor nie potrafi tego potwierdzić, ale za to, że strona przewinęła się na tyle daleko, że zakończenie jest teraz na ekranie. To zastępczy wskaźnik stojący na zastępczym wskaźniku, i uważamy, że to uczciwy sposób, żeby to opisać, a nie zarzut wobec tego rozwiązania.
Czego wciąż nie jesteśmy pewni
Prędkość przewijania to naprawdę słaby sygnał do odróżnienia „przeglądania pobieżnego” od „czytania”. Ktoś, kto z przyzwyczajenia machnie po gładziku, głęboko myśląc o poprzednim akapicie, zostanie oznaczony dokładnie tak samo jak ktoś, kto faktycznie go pomija, a sensor oparty wyłącznie na prędkości nie ma sposobu, żeby odróżnić te dwie sytuacje. Zbudowaliśmy to jako mały, uczciwy element charakteru, a nie jako wskaźnik zaangażowania, któremu ktokolwiek powinien ufać – gdyby ta strona zaczęła kiedyś podejmować decyzje na podstawie tego, co kompan do czytania „myśli”, że zrobił odwiedzający, byłoby to o wiele większe twierdzenie, niż sensor jest w stanie unieść.
Nic z tego nie jest programem nauczania – to notatka o tym, jak zbudowana jest ta strona bloga, a nie coś, z czego pyta aplikacja. Jeśli dystans w czasie i nasłuchiwacze zdarzeń to rzeczy, z których wolałbyś być pytany, niż o nich czytać, dział Informatyka w aplikacji obejmuje prostsze klocki leżące u ich podstaw, zaczynając od Programowania.