De simpele versie van deze app stelt een willekeurige vraag uit het onderwerp dat je hebt gekozen, elke keer dat je iets geblokkeerds probeert te openen. Dat zou technisch werken. Het zou ook het grootste deel van de ontgrendelingen verspillen — sommige vragen raken iets dat je al feilloos kent, andere raken iets wat je maar één keer zag, drie weken geleden, en daarna nooit meer. Geen van beide leert je veel. De planner bestaat om dat te voorkomen.
De vergeetcurve is geen metafoor
Hermann Ebbinghaus mat hem in de jaren 1880 aan zichzelf: geheugen vervaagt niet met een gelijkmatig tempo, het valt snel terug direct nadat je iets leert en vlakt daarna af. Herhaal een feit vlak voordat je het zou zijn vergeten, en de herinnering wordt sterker dan wanneer je het herhaalt terwijl het nog te vers is — dan leer je er niets van — of te laat, nadat het al weg is en je het helemaal opnieuw moet leren.
Wij bepalen niet wanneer je probeert een geblokkeerde app te openen. Dat deel is helemaal van jou — een gewoonte, een saaie vergadering, een zwak moment om 23 uur. Wat de planner wél bepaalt, is welk onderwerp je dan voorgeschoteld krijgt. Beantwoord een vraag goed en hij schuift verder weg; mis hem en hij komt eerder terug. De ontgrendeling waar je niet om vroeg, is dus ook, stilletjes, een herhaling die precies staat waar de curve zegt dat hij moet staan.
Waarom streaks, geen scores
Een lopende score beloont juist antwoorden, wat logisch klinkt totdat je ziet waar dat op stuurt: vasthouden aan wat je al weet, zodat het getal nooit daalt. Een streak beloont opdagen, ongeacht het antwoord, en dat is het eigenlijke knelpunt van spaced repetition — de techniek werkt alleen als je de app over drie weken nog opent, niet als je deze week elke vraag goed had.
Het risico aan de andere kant is reëel. Een streak die alleen opens telt, geen inspanning, verwordt tot een klusje dat je wegtikt zonder te lezen. Daarom telt een streak hier dagen waarop je iets hebt beantwoord, geen dagen waarop je iets hebt ontgrendeld — het gat om je eigen gewoonte te omzeilen is kleiner als het lastigere ding wordt geteld.
Waar "de volgende vraag" tussen moet balanceren
Vier dingen trekken bij elke ontgrendeling aan elkaar:
- Timing. Alles dat aan herhaling toe is, gaat voor op alles wat nieuw is — dat is het hele idee achter de curve.
- Moeilijkheid. Een onderwerp waar je op mist, heeft eerst een makkelijkere vraag nodig voordat er een moeilijkere komt, anders wordt elke ontgrendeling een klein mislukkingsmomentje.
- Dekking. Aan zijn lot overgelaten zou de planner met plezier eindeloos dezelfde drie onderwerpen herhalen waar je het slechtst in bent. Hij moet breedte afdwingen over het hele curriculum dat je daadwerkelijk hebt aangevraagd, niet alleen over zijn favoriete zwakke plekken.
- Variatie. Dezelfde vraag twee keer achter elkaar, ook al is die technisch aan de beurt, voelt aan als een fout in plaats van slim.
Geen van die vier wint volledig. De planner is een reeks afwegingen, geen formule met één juist antwoord.
Waar we nog niet zeker van zijn
De vergeetcurve heeft geschiedenis nodig om mee te werken, en een gloednieuw account heeft die niet. De eerste paar dagen voor iemand die aan een onderwerp begint, lijken meer op gokken dan op plannen — we weten nog niet hoe erg dat merkbaar is, of hoe snel het zichzelf corrigeert zodra er echte antwoordgegevens zijn om mee te werken. Voelen je eerste ontgrendelingen willekeuriger dan die na een maand, dan is dat op dit moment te verwachten, geen bug die we hebben besloten te negeren.
Is er een onderwerp dat je goed gepland zou willen zien, dien dan een aanvraagbriefje in — hoe meer onderwerpen mensen daadwerkelijk aanvragen, hoe minder de dekkingsregel hoeft te gokken.