Een routeringsprotocol laat netwerkrouters automatisch informatie delen over welke paden daadwerkelijk beschikbaar zijn en samen de beste route bepalen voor data om naar zijn bestemming te reizen, zonder dat een mens elk mogelijk pad handmatig hoeft te configureren. Verschillende routeringsprotocollen, waaronder OSPF en BGP, bestaan omdat het routeren van data binnen het eigen netwerk van één organisatie en het routeren van data tussen volledig afzonderlijke, wederzijds wantrouwende netwerken verspreid over het internet echt verschillende problemen blijken te zijn, elk met behoefte aan een eigen, specifiek geschikt protocol.
Routeren binnen één organisatie kan erop vertrouwen dat elke router volledig meewerkt
OSPF is ontworpen om te opereren binnen het eigen netwerk van één organisatie, waar elke router daadwerkelijk tot dezelfde beheersautoriteit behoort en vertrouwd kan worden om accurate, volledige informatie over de werkelijke indeling van het netwerk te delen. Onder die aanname van volledig wederzijds vertrouwen kunnen OSPF-routers gedetailleerde informatie delen over de volledige netwerktopologie en werkelijk optimale kortste paden berekenen met behulp van dat complete beeld, een aanpak die specifiek goed werkt omdat er geen noodzaak is om je te beschermen tegen een liegende router of een onverwacht toetredend, ongeautoriseerd netwerk.
Routeren tussen afzonderlijke netwerken kan zoiets helemaal niet veronderstellen
BGP handelt in plaats daarvan de routering af tussen afzonderlijke, onafhankelijk beheerde netwerken over het bredere internet, waar geen enkele organisatie elk ander betrokken netwerk beheert of volledig vertrouwt, en waar elk netwerk legitiem alleen beperkte, beleidsgestuurde informatie over zijn eigen routeringsvoorkeuren wil bekendmaken in plaats van zijn volledige interne structuur. BGP is specifiek gebouwd rond het uitwisselen van die beperktere, beleidsgefilterde routeringsinformatie tussen wederzijds onafhankelijke netwerken, een echt ander ontwerpprobleem dan de aanname van OSPF van één vertrouwde organisatie, wat precies de reden is waarom het internet leunt op deze twee structureel verschillende soorten routeringsprotocol die samenwerken in plaats van dat één enkel protocol beide taken vervult.
Waar we nog niet zeker van zijn
Dat OSPF en BGP gebouwd zijn rond echt verschillende vertrouwensaannames, volledig intern vertrouwen versus wederzijdse onafhankelijkheid tussen afzonderlijke netwerken, en dat dit verschil het gebruik van structureel verschillende protocollen rechtvaardigt, is gevestigde, bevestigde netwerkpraktijk die ten grondslag ligt aan het daadwerkelijk functioneren van het internet. Wat echt meer een doorlopend beveiligings- en engineeringvraagstuk is, is precies hoe de inherent vertrouwensbeperkte routeringsaankondigingen van BGP betrouwbaarder verifieerbaar te maken, aangezien BGP oorspronkelijk werd ontworpen zonder sterke ingebouwde mechanismen om te bevestigen dat de routeringsaankondigingen van een netwerk daadwerkelijk legitiem zijn, en netwerkingenieurs blijven aanvullende beveiligingsmaatregelen ontwikkelen en inzetten om zich te beschermen tegen echt verstorende routeringsmisconfiguraties of kwaadwillige aankondigingen, in plaats van dat die kwetsbaarheid al volledig is gedicht.
Dit valt onder Routeringsprotocollen (OSPF, BGP), een van de zeven onderwerpen binnen Netwerken, een van de zeven domeinen binnen Informatica, een van de zeventien vakken waarover de app je kan overhoren.