Firefox trekt doorgaans een specifiek soort gebruiker aan — iemand die er bewust voor koos, vaak om privacy- of aanpassingsredenen, in plaats van gewoon te blijven bij wat er standaard geïnstalleerd was. Die bewuste keuze uit zich in een specifieke gewoonte: Firefox-gebruikers houden, meer dan de meesten, grote aantallen tabbladen tegelijk open, elk representerend iets dat "later" gelezen moest worden. De gewoonte hier is geen feed die je aantrekt — het is een steeds groeiende stapel open tabbladen die functioneert als een leeslijst die zelden leeggemaakt wordt.
Wat Firefox écht moeilijk te sluiten maakt
Tientallen tabbladen open houden in plaats van ze te sluiten of te bladwijzeren creëert een zichtbare, altijd aanwezige achterstand vergelijkbaar met Mediums ongelezen leeslijst, behalve dat die direct in de tabbladwisselaar zit in plaats van weggestopt in een apart onderdeel, wat de achterstand zelf een bron van lage achtergrondschuld maakt bij elke opening van de browser. "Nog even één" tabblad openen om iets te checken gerelateerd aan wat je al aan het lezen bent, is makkelijk te rechtvaardigen op het moment zelf, en wordt zelden ongedaan gemaakt door het tabblad daadwerkelijk te sluiten zodra de check klaar is. Synchronisatie tussen apparaten betekent dat een tabblad geopend op een desktopbrowser ook op de telefoon verschijnt, dus de achterstand blijft niet beperkt tot één apparaat — hij volgt je, en toont overal waar je kijkt dezelfde onopgeloste stapel.
De ingebouwde iPhone-route, en waar die het begeeft
Een iOS Screentijd-applimiet op Firefox gedraagt zich zoals bij elke andere app: een waarschuwing, een vergrendelscherm, één knop "Limiet voor vandaag negeren" die het in één tik opheft, waarvoor je alleen een Screentijd-toegangscode nodig hebt die je zelf hebt ingesteld en kent. Een tijdslimiet pakt de tabbladstapel helemaal niet aan — iemand zou zijn dagelijkse limiet kunnen bereiken na de hele sessie meer tabbladen te hebben geopend in plaats van bestaande te sluiten, met de achterstand precies zo groot als bij het begin.
De ingebouwde Android-route, en waar die het begeeft
De App-timer van Digitaal welzijn grijst het icoon van Firefox uit bij je limiet en biedt meteen meer tijd aan zodra je erop tikt, altijd aan te passen of te verwijderen via Instellingen. Zelfde gat als bij de iPhone: de timer beheert bestede minuten, niet het oplopende tabbladaantal dat de eigenlijke drijfveer is achter herhaalde openingen.
Wat er verandert als de tol drie vragen is
Mr. Grummels tol kost dezelfde paar minuten écht nadenken of het tabbladaantal nu op vijf of vijftig staat — hij wordt niet langer naarmate de achterstand groeit, wat specifiek nuttig is omdat de grootte van de achterstand precies is wat elke nieuwe opening onschuldig laat voelen: wat is nou nog één tabblad, als er al veertig zijn. Een vraag die staat vóór de browser opent, is een kans om te vragen of deze opening gaat over écht iets lezen, of gewoon toevoegen aan een stapel die is opgehouden iets te betekenen als leeslijst en is begonnen te functioneren als rommel.
Een realistische dag
Op dit moment: Firefox openen om iets op te zoeken laat drie nieuwe tabbladen achter tegen de tijd dat de oorspronkelijke vraag beantwoord is, bovenop de dertig-en-nog-wat die daar al vanaf de week ervoor zaten. Met de tol op zijn plek: Firefox openen loopt eerst tegen drie vragen aan. Het specifieke ding waarvoor je kwam opzoeken, wordt nog steeds opgezocht en, idealiter, gesloten zodra het klaar is. Wat wordt onderbroken, is het reflexmatige tabbladhamsteren dat "later" als vervanging voor daadwerkelijk nu iets lezen behandelt, wat nu een paar minuten écht nadenken kost vóór de browser opent, niet nadat er alweer drie tabbladen bij de stapel zijn gekomen.